همیشه دوره های زندگیمو با اتفاقاتِ دردناک تقسیم بندی کردم. در حدی که حتی مسایلی مثل قهرمانی پرسپولیس با گل سپهر حیدری و یادمه چون سال کنکورم بود. (جای ِکنکور تامدت ها درد میکرد) تاریخ ها و سالها و یادم میمونه چون قبل و بعد رفتن بابام هستن یا قبل و بعد جداییم از تو که از دست بد روزگار توی یک سال اتفاق افتادند و چنان شکاف عمیقی توی تارخ نگار مغزم ایجاد کردند که اثر همه ی چاله چوله های قبلی و خنثی کردند و زندگی من شد قبل و بعد شما دو تا. زندگی یکباز دیگه تو رو از من گرفت و از قضا اتفاقاتی همزمان در حال رخ دادنه که میتونن روی زندگیم و متقابلا روی زندگیت تاثیر گذار باشند. اما من بهت قول میدم نمیذارم این جدایی لعنتی اینبار حفره ای ایجاد کنه. این دوری، لمحه ای از زندگی مشترک میمونه و آگاهانه و ع

من جز دسته آدمهایی هستم که وقتی تو شرایطی هستم که میخوامش ، آثار شرایط دیگرو پاک میکنم تا حتی الامکان هیچ خاطره ی قدیمیِ غیر قابل بازیافتی دوره نشه! دیروز یه عکس که شامل سه نیمرخ پاره بود دستم رسید. سه نیمرخی که سیر بزرگ شدنو خیلی واضح نشون میداد. صاحب اون عکسها هم مثل من باید خیلی وقت پیش، قبل از اینکه لباس سفید و تو تن تمام رخ اون عکسها ببینه ، اونارو نابود میکرد. به هر حال شایدم به گفته خودش از دسنش در رفته! برای من یه کش بود که از گذشته در رفت و خورد بهم. راستش هم خوشم اومد هم نه! خوشم اومد چون یاد بعضی بچه بازیا و خل بازایه شیرینم افتادم و بدم اومد چون فهمیدم دورانداختن فقط باعث میشه آدم یادش نیاد اما چیزی از ذهن دور ریخته نمیشه و وقتی این قضیه برای من هست حتما برای بقیه هم صدق میکن

من شاید بتونم پارو کنم (که نمیتونم). لااقل به اونی که وابسته بوده همیشه رحم کن. نمیتونم بهش بگم تحمل کن و تحمل کن و تحمل کن

یه سری شخصیت ها نمیتونن, چرا نمیفهمی؟

باشه اینم روش

اما بعدش

خواهش میکنم اجازه بده زندگی کنیم